Robert’s blog

Ga er maar goed voor zitten. Dik 600 foto’s staan je op te wachten :

2548

Klik

Hier zijn de eerste lading foto’s. Eerst wat voorbeelden en nog een link naar alle foto’s. Er komen er nog rond de 1000 meer

17981807

18371849

18941897

19271933

19931999

20832095

21102116

21822185

22032224

22392263

22692284

23172332

23802401

24432458

25152521

25422545

Klik

Een fel licht scheen in me ogen. De kloppende pijn en de sterretjes schoten in mijn gezichtsveld toen ik rond 03:00 s’nachts lokale tijd wakker schrok van mijn telefoon. Hij was opgelicht…shit…had mijn msn niet uitgezet en mijn zusje was vrolijk tegen mij aan het kletsen. Met de slaap in me kop heb ik me telefoon gepakt en wat terug getypt toen ik ineens iemand in de camper naar buiten hoorde lopen. Al glurend vanuit me bed zag ik dat het Paul was die met de telefoon aan zijn oor de camper verliet, maar waarvoor?

Voordat ik verder ga wil ik eerst even vertellen dat de oma van natas al een tijdje erg ziek is. Hierdoor zat ze veel aan de medicijnen en zoals bij elk oud vrouwtje of mannetje ligt het gevaar op de loer.

Zoals ik dus al zei, Paul liep al telefonerend naar buiten. Normaal kijk ik daar niet van op maar om 03 uur s’nachts zet het je toch aan het denken. Na aandachtig te luisteren kwam Paul weer naar binnen. Vanaf dat moment ging het allemaal heel snel. Het telefoontje was slecht nieuws en Paul moest zo snel mogelijk terug naar Nederland, omdat zijn moeder mogelijk snel zou sterven. We hebben dan ook zo snel mogelijk allemaal de koffer ingepakt. Ondertussen probeerde en met de de nadruk op proberen ging Paul de annuleringsverzekering en de reisverzekering op de hoogte brengen en mogelijk een ticket regelen naar huis.

Dit is allemaal nog niet zo gemakkelijk. Na ruim twee uur was er dan ook eindelijk een lichtpuntje in de duisternis. De tickets waren geregeld en we konden vanuit Phoenix de vlucht naar huis maken. Het enige probleem waar we nog mee zaten was de camper. Deze moest namelijk in Los Angeles (oorspronkelijk) ingeleverd worden. Na vele malen vele verschillende nummers te hebben gebeld van het verhuurbedrijf begonnen we toch enigzins radeloos te worden. Gelukkig kon de reisorganisatie uiteindelijk een oplossing verkrijgen. We konden de camper inleveren Phoenix. Yes! Dus nog in de vroege uurtjes (rond half 6) zijn we met de camper vertrokken naar Phoenix, om de camper in te leveren en op het vliegtuig te stappen. Na even te hebben moeten zoeken, konden we de plek vinden waar de camper kon worden afgestaan. Een vrolijke vrouw verwelkomde ons in haar kantoortje. De heerljke airco waaiden in onze gezichten. De vrouw bood ons echt van alles aan. Gekke amerikanen ook. We moesten maar doen alsof we thuis waren, konden de koelkast plunderen als we wilden, als er een bed was geweest mochten we daar op slapen etc etc. Gekkenhuis

Enigzins opgelaten door dit gebaar zijn we toch al vroegtijdig richting het vliegveld gegaan wat tegen het terrein lag van het camperverhuur bedrijf. Daar aangekomen begon het lange wachten. We moesten allereerst al wachten tot half drie voordat we konden inchecken. Daar kregen we ook te horen dat onze vlucht pas om 19:00 lokale tijd zou vertrekken. Dit zou een lange dag worden. Maar goed, na veel boeken gelees, muziek geluister en veel rondgesjokt te hebben op het vliegveld van Phoenix konden we dan eindelijk het vliegtuig in. Of toch niet…Tijdens het inchecken werden ik en Angela apart genomen. We stonden daar in een vissenkom terwijl de rest gewoon door mocht lopen en moesten wachten op wat er komen zou gaan. Er kwam een man aan die rubberen handschoenen aantrok…ow jeej! Ik kneep hem wel even moest ik zeggen want de eerste gedachte was een kamertje, ik en die man en die rubberen handschoenen op plekken waar ik het me ergste vijand nog niet zo wensen. Gelukkig bleek dit mee te vallen. We werden wel apart genomen maar aan een lange balie waar nog veel meer mensen stonden met handschoentjes, klaar om onze spullen eens grondig te inspecteren. Alles maar dan ook alles werd uit me rugzak gehaald. Ongelovelijk wat je eindelijk meeneemt bedenk je je dan Na een kwartier was de check eindelijk klaar en mochten we ons weer bij de rest voegen. Een bijzondere incheck al zeg ik het zelf. Aangekomen bij de gate konden we weer neerploffen en wachten…Zucht again. Vlakvoor het boarden ging het weer mis mis mis. Want wat bleek. De rest moest ook grondig gecontroleerd worden…zucht. Een mannetje van het vliegveld Phoenix kwam langs en sommeerde ons, zodra de mannen in uniformen er waren, naar de balie te lopen voor alsnog een controle Dus de rest van familie burger werd daar, voor al die mensen die ook aan het wachten waren om te boarden, even grondig gefouilleerd en geinspecteerd. Wat een gillerij. Nadat deze controle eindelijk was afgelopen mochten we dan eindelijk het vliegtuig in Een best luxe vliegtuig weer met veel films etc. Prima vermaak. Na een vlucht van 9 uur (en die vloog letterlijk en figuurlijk voorbij) landen we op Heathrow London. HIer moesten we overstappen met een wachttijd van ongeveer 2 uur. Niets ergs aangezien we er toch al ruim 24 uur op hadden zitten.

Affijn, vlak voordat we mochten boarden werd omgeroepen dat ons vliegtuig mankementen had en niet zou vliegen. Godver. Er was een optie op een vlucht die een half uur later zou gaan maar ja buisness class heeft voorrang en we wisten gewoon dat we geen kans hadden. Al snel hoorden we dan we pas 2 uur later dan gepland zouden vertrekken…niet nog later Uiteindelijk duurde het mij allemaal veel te lang en waren we pas om half 9 nederlandse tijd op schiphol. Gelukkig hadden we echt extreem snel onze koffers en haasten we ons naar de trein die ons in 1 keer mee zou nemen naar Beilen. Daar zijn we opgehaald door oma en rianne die ons naar huis hebben gebracht in Dwingeloo. De spullen hebben we vervolgens naar neergezet, zijn weer in de auto gestapt en doorgereden naar oma. Daar hebben we tot een uurtje of 1 snachts gezeten met de vermoeidheid al prikkend in onze oogkassen. Natacha is nog even bij oma wezen kijken en daarna zijn we dan eindelijk naar Groningen gereden….pfff. Iets over tweeën waren we dan eindelijk thuis. Kapot, na een reis die ruim 36 uur geduurd had. Maar we waren weer thuis.

Home sweet home. Na nog wat gedronken te hebben zijn we lekker in bed gedoken. Het was dan ook niet gek dat we de volgende dag pas om kwart over drie smiddags weer wakker werden. Fijn een jetlag was mijn eerste gedachte. Wat een kut gevoel. Ach ja, we zijn wel naar Amerika geweest

De route 66 viel tegen. Er was weinig tot geen speciaals te zien en we hadden toch op zijn minst het ‘gevoel’ van deze famous road willen hebben. Ach ja, helaas pindakaas. We zijn naar een camper plek op zoek gegaan. Deze bevond zich vlakbij de grand canyon. Na een lokaal vissersplekje te hebben bezocht waar vele boten waren aangemeerd en enorme vissen zwommen zijn we naar de camperplaats gereden. Totaal verlaten, zonder stroom, vers water of wifi (je mist het wifi uiteraard als computernerd) konden we voor slecht 10 dollar al kamperen. Een mooie beboste plek waar we zelfs de gelegenheid hadden tot een vuurtje stoken. Omdat we geen eten meer konden kopen bij het lokale winkeltje hebben we provesorisch wat eten in elkaar geflanst. Een hamburger op de gril terwijl het vuur aan het oplaaien was voldeed dan ook prima.

De volgende dag: Wauw de canyon Wat een enorme vallei. Het is onmogelijk te beschrijven hoe groot en inmens de grand canyon zich oogt. Maar zodra mijn foto’s online staan, zullen jullie een impressie kunnen krijgen van die fenomeen.

Na een beste trip richting de grand canyon hebben we de auto geparkeerd en zijn richting verschillende uitzichtpunten gesjokt. Natuurlijk hebben we weer veel foto’s en filmpjes gemaakt. Dus het wordt weer smullen voor ieder Ik heb in de giftshop een mooie trui gekocht van de grand canyon Na teveel foto’s te hebben genomen zijn we van de grand canyon ook nog naar de desert view geweest. Dit was een speciaal punt aan de grand canyon met een nogal vervallen torentje waaruit je hele mooie foto’s kon schieten. Stom was wel dat de ramen in het torentje vol met vingers en vlekken zaten waardoor de foto’s nogal moeilijk waren te maken Gelukkig hebben we een EOS mee dus dat maakt het helemaal goed

Na genoeg kiekjes te hebben gemaakt reden we door naar het plaatje Sedona waar we een camper plaatst zochten. Na ja we hoopten al ter hoogte van Flagstaff iets te vinden, maar in het donker is het toch best lastig zoeken en na dik 23 mijl door de duitsternis en de bergen vonden we een parkeerplaats in Sedona. Eindelijk lekker slapen.

De volgende dag werden we al vroeg gewekt door het warme zonnetje dat de camper vervulde met nogal verstikkende warmte. Pffff snel de zomerkleertjes weer aan. We maakten ons op voor onze terugreis richting Los Angeles(ja we liggen zeer goed op schema) toen we het idee kregen een quad, jeep of iets dergelijks te huren. Na de opties te hebben bekeken bleek de jeep het goedkoopst te zijn. Met deze jeep konden we zelf rijden! En er waren ook leuke routes uitgestippeld. We wilden uiteraard een lekkere ruige route doen. De man die de jeeps verhuurde wees ons erop dat we dan ook een iets gemakkelijkere moesten doen om kennis te maken met je de jeep. Zo gezegd, zo gedaan. Wat een trip. De rustige trial was erg relax, beetje hobbelen en site seeying. De tweede trial daarintegen was erg gruwelijk gaaf. Hele stijle heuvels, veel stenen en extreem leuke heuveltjes Kortom een super trip. Nou ik gaat nu weer genieten van mijn avondje. Heb een lekker wijntje ingeschonken dus ik vermaak me wel Tot het volgende blog!

Las Vegas. De stad van het licht, de stad die altijd leeft. De stad waar ontzettend veel geld vergokt wordt. Het is allemaal een droom, een fatamorgana kan je zeggen. Want ondanks dat je de impressie krijgt dat je wat kan winnen, de meeste gokspellen zijn zo dat je meer verliest dat wint. Ach ja, zo gaat dat nu eenmaal.

Aangekomen in Las Vegas hebben we de strip opgezocht. Het idee was om de strip af te rijden (beide kanten) en daarna de camperplek op te zoeken die zich vlakbij de strip bevond. Om bij de strip te komen dien je ongeveer 20 kilometer om de stad zelf heen te rijden, de woonwijken etc voordat je uberhaupt bij de strip in de buurt komt. De strip bevindt zich op het laagste gedeelte van Las Vegas en je kijkt dus constant op de strip neer. Heel indrukwekkend, die op zijn amerikaans gebouwde casino’s, de veelte grote winkels en de eeuwige trouwkapelletjes waar Elvis je opwacht. Het is wel iets wat je 1 keer in je leven gezien moet hebben. Eingelijk is het gewoon met geen woord te beschrijven.

Na ja, aangekomen dus op de camperplaats hebben we ons gesetteld en zijn tegen de avond richting de strip gelopen. De vrouw van de receptie van de camperplaats had ons nog wat interessante tiips gegeven met leuke plekken op de strip dus we hadden genoeg te doen en te zien. Met de camera in de aanslag, de filmcamera en een goed humeur sjouwden we de strip op. De eerste impressie was meteen: WAT EEN KERMIS! Als een dolle dwaze japanner begonnen we te filmen, foto’s te schieten en hing onze mond constant open van verbazing. Het was echt overweldigend. Na een tijd over de strip gesjokt te hebben en meerdere casino’s in en uit te zijn gelopen namen we de veevervoer bus weer terug naar de camper. Deze bus kon je nemen door een ticket te kopen van vijf euro die vervolgens 24 uur geldig was. Erg handig. Nogal moe en overweldigend zijn we ons bed in gedoken. Gelukkig hadden we nog een dag. De volgende dag was het wederom Vegas tijd. De stad had niet geslapen en veel mensen hadden hun plek niet verlaten achter de gokkasten. Me vader had me aan het begin van de vakantie gesmst. Zodra we in Vegas waren moest ik maar 10 dollar inzetten op 21. Zo gezegd, zo gedaan. We doken het Cesar Palace in waar ik een roulette tafel in het oog kreeg. Ik plofte naast een welgemutste Amerikaan neer die meteen vrolijk tegen me begon te babbelen. Na mijn 20 dollar ingewisseld te hebben(wilde zelf natuurlijk ook 10 dollar inzetten) legde ik voorzichting de eerste 5 dollar neer op 21. Helaas, no luck. Met nog een poging in zicht legde ik dit maal 10 dollar op 15 zwart en de andere 5 op 21. Nogmaals een kans pa! Helaas geen 21 maar tot mijn verbazing wel op 15. Aangezien de tafel goed bezet was en de winst dus hoger, kreeg ik ineens niet 10 maar 100 dollar in fiches terug Geweldig. De amerikaan naast me keek me beteuterd aan aangezien hij zojuist 100 dollar verloren had. Ik heb mijn kansen dan ook niet verkeken, en heb direct mijn 100 dollar geint. Die had ik binnen!!

Tegen de avond zijn we de strip nog verder afgestruint op zoek naar wat te eten. Natacha haar verjaardag was ondertussen ingeluid en we wilden naar de Stratosphere toe. Een toren die inmens hoog boven de rest van de casino’s uitstak waar je heerlijk zou kunnen eten en waar ook verscheidende, hele enge attracties waren die eventueel tegen betaling uitgeprobeerd konden worden. Na een onzettend lang stuk te hebben gezeult, winkels in winkels uit…(zucht) bleken te moeten betalen om toegang te krijgen tot de toren. Dat was te gek. Met nog meer vermoeidheid en de chagerijnigheid in de schoenen hebben we uiteindelijk een soort taco tentje bezocht en daar een burito genuttigd. Daarna zijn we terug gegaan naar de camper terwijl paul, gezina en angela nog meer winkels afstruinden. We hebben vervolgens weer heerlijk geslapen.

De volgende dag moesten we het gokwereldje dan toch vaarwel zeggen. Het was tijd nog meer interessante dingen te ontdekken van dit prachtige land. Op naar de Hooverdam (zoals de amerikanen het zeggen: ‘Hoooeevurdém’). Ik moest meteen denken aan James Bond die met een bungykabeltje van deze dam afspringt. Wat een enorm kolosaal ding zeg. Na de nodige foto’s en filmpjes trokken we de grens over naar de staat Arizona. Op naar de grand canyon. Na een behoorlijk klein ietepeuterig grijs weggetje op de kaart te hebben gevolgd kwamen we bij een meer aan waarbij we de Grand Canyon in de verte zagen opdoemen. Hier hebben we een camperplek opgezocht. Een mooie beboste plek voor heel weinig geld. Ideaal. Hier hebben we savonds met een kop thee en koffie de nacht afgewacht.

Vandaag gaan we dan werkelijk de grootste vallei van Amerika bewonderen. De Grand Canyon. Ik ben erg benieuwd naar dit inmense werk van moedertje natuur. Helaas moesten we om hier te komen wel een best aantal kilometers afleggen. Ondanks de afstand hebben we weer een stap gezet richting de Grand Canyon. We gaan morgen de Canyon van dichtbij bekijken. Ik post dit blog midden op de Route 66. Tot het volgende blog!

Vandaag begon de reis naar de death valley. De grootste dorre zandplaat met een enorm gebergte in Amerika. Om hier te komen moesten we echter eerst wel een enorm stuk rijden. We moesten om een bepaald gebergte heen. Met enige tegenzin werd op de tomtom de route bepaald en bij het zien van het aantal kilometers wist iedereen dat het een lange dag zou worden. Ruim 500 kilometers. Ach ja, als je wat moois wilt zien moet je daar uiteraard ook iets voor over hebben.

De trip van dik 500 kilometer liep voorspoedig en sneller dan gedacht. Na de nodige pitstops langs snelwegen waarvan je dacht dat deze werkelijk naar het einde van de wereld liepen, kwamen we in de death valley aan. De inmense gebergten en dorre vlakten strekten zich uit voor ons en het uitzicht was dan ook adembenemend. Na veel geslinger vonden we in de middle of nowhere een klein barretje waar we een lekker ijsje bestelden. Na deze in de enigzins warme zon opaten doken we weer de camper in en zetten de reis voort. Naar mate we dieper de valley introkken, hoe minder leven zich toonde. Ook ander verkeer was nauwelijks aanwezig. We naderden een kruispunt waarbij duidelijk werd vermeld dat we links af dienden te gaan en niet rechtdoor. Deze weg was namelijk niet geschikt voor campers. Maar uiteraard is dat geen avontuur en op de gok doken we het weggetje in wat niet geschikt was voor de camper. Het viel al met al mee, ondanks de nauwe wegen was het goed te berijden. Na ja, waar asfalt aanwezig was, want er waren veel zand/gravel paden die kennelijk als weg dienden. Na een lange reis door de death valley en tigtallen foto’s en filmpjes rijker kwamen we bij een heel klein stadje. Hier konden we tot ons vreugd tanken en overnachten. Een super plekje. Een grote zandplaats waar plekken waren gemarkeerd waar campers konden staan. Met de mogelijheid tot stroom en water(wel warm maar goed, wel water) konden we de  incamper neerzetten. We hebben een lekker hapje gegeten in het restaurant waarna we het gratis wifi van dit schattige dorpje konden misbruiken Na een hele dag inspanning was de energie ver te zoeken en al gauw vertrokken we naar de camper om daar ons nachtelijke slaapje te houden. Paul heeft de eerste foto’s online gezet die in een eerdere link in mijn verhaal al was getoond.

De volgende dag zetten we onze trip door de death valley voort. We doken nog diper de vallei in en gingen naar de plek waar de death valley is ontstaan. Een grote zoutvlakte die ook nog eens ruim 250 foot onder het zeespiegel niveau ligt. Een indrukwekkende plek waar et ondertussen al ruim 35+ graden werd. Na een paar foto’s en filmpjes hebben we onze reis voortgezet naar Nevada. Nevadaa is de staat met de grote woestijnen en uiteraard Las Vegas.

In Las Vegas hebben we een mooie camper plek gevonden vlakbij de strip. We kijken hier onze ogen uit, want het is echt ongelovelijk en vooral onbeschrijvelijk hoe gigantisch het is. We hebben een stuk van de strip bewandeld en zijn onder andere in de ´Mirage´ geweest, we hebben het ´Donald Trump´ hotel gezien en we zijn naar het ´Bellagio´ geweest waar de indrukwekkende fontijnenshow werd gegeven. Deze wordt overigens elke 15 minuten gedaan met een nieuwe sound. Ook zeer indrukwekkend!!

Vandaag gaan we nog meer van de strip ontdekken en we blijven hier vanacht dan ook nog overnachten. Morgen gaan we onze tour voortzetten richting de hooverdam en de grand canyon. Zodra we weer een wifi point vinden laat ik weer van me weten. Tot het volgende blog.

Nieuwe foto´s zijn te vinden op: Klik

Hierbij een voorproefje van de eerste plaatjes:

De rest is hier te vinden: Klik

Nou de 08ste begon het dan. Met de laatste voorbereidingen in de nacht van de 07de gingen we allemaal te laat naar bed toe. Maar ach je kan nooit ver genoeg voorbereid zijn. De wekker ging al weer rond vijf uur. We moesten tenslotte om half zeven in de trein zitten zodat we mooi op tijd op Schiphol
waren. Na ons ingecheckt te hebben op het vliegveld bij Delta gingen we op zoek naar een lekkere kop koffie. We vlogen pas om 12.10. Om 10.45 dienden we al in te checken. De incheck procedure om naar Amerika te gaan is best gek. Je wordt 1 op 1 gezet met een medewerker van Delta die je expliciete vragen stelt wat je allemaal gaat doen in Amerika, en waar je je koffer hebt ingepakt, of je nog dingen op het laatste moment hebt gekregen van je buren of wat dan ook, om mogelijk gevaar te voorkomen. Heel apart.
Toen mochten we het vliegtuig in en begon de enorm lange, en tegenvallende reis. We hadden al 2,5 uur in de trein gezeten natuurlijk. De eerste vlucht duurde bijna negen uur en bedraagde ruim 6900 kilometer! We landen op Cincinnati. Daar moesten we ongeveer een uurtje wachten op onze aansluitende vlucht. Om met deze vlucht verder te reizen, moesten we eerst onze bagage van de bagageband halen, vervolgens uitchecken en daarna weer inchecken… Snappen jullie het? De beveiliging was weer extreem.
Je diende zowel je linker als rechterwijsvinger te laten scannen en ook werd er een foto van je gemaakt. Daarnaast hadden we in het vliegtuig ook nog een drietal formulieren in moeten vullen die regelrecht naar de HOME SECURITY van Amerika gingen. Gelukkig ging het allemaal goed en zaten we vervolgens in het volgende vlietuig met een reis die nogmaals 5 uur zou duren. De vermoeidheid sloeg al behoorlijk toe bij iedereen en dit laatste stuk was dan ook erg ongemakkelijk. Aangekomen op het vliegveld in San Fransisco (lokale tijd 18:37 – nederlandse tijd 03:30) weer op zoek naar de bagage waarna we op zoek gingen naar het busje van het Hotel Clarion, die ons naar de hotelkamers zou brengen. Dit duurde verrekte lang. We vroegen ons af of het busje nog wel zou komen. Er bleven maar busjes aantrekken die naar verscheidende hotellen vertrokken. Elk van deze busjes had een aziatische man achter het
stuur die er, zoals meestal, maar net overheen kon kijken. Een komisch gezicht en allen zo vriendelijk. Uiteraard is de enige reden waarom iedereen zo vriendelijk is, om hun fooi te ontvangen. En het liefst zo veel mogelijk. Affijn, ik denk dat we rond half acht bij het hotel waren. We konden inchecken, eindelijk. We kregen twee grote hotelkamers met elk twee grote twee persoonbedden. Super! Een bed. Na nog even een klein hapje te hebben gegeten in het restaurant/bar van het hotel gingen we weer naar onze hotel
kamers waarna we bij het raken van het kussen in een diepe slaap vertrokken.

De volgende morgen moesten we al vroeg eruit, want de camper zou tussen 07 en 08 geleverd worden bij het hotel. Wij zijn dus volle moed vroeg opgestaan. Je voelt al aankomen wat er nu ging gebeuren. Na ons te hebben uitgecheckt vroegen we aan de receptiniste of zij kon bellen naar het bedrijf om te vragen hoe laat ze er zouden zijn. Helaas bleek het bedrijf niet eerder dan 08 uur open te gaan. De receptioniste liet een bericht achter op de voicemail van het bedrijf. Deze bleken later nooit terug te bellen. Aangezien we toch nog moesten ontbijten zijn we een all american breakfast gaan eten. Het valt op op hoeveel manieren die Amerikanen hun eten klaar willen maken voor je. Echt gekkenhuis. Dus na alle opties te hebben  doorgesproken kwam er een dampend enheerlijk ontbijt ons tegemoed. Om 09 uur zaten we weer in de lobby. Nog steeds geen camper. Zucht! Paul belde naar hoofdkantoor en kreeg uiteindelijk iemand aan de lijn die kon vertellen dat de bus er tussen 09 en tien zou zijn. Rond kwart over negen/half tien  was het busje er. Een enorm goed gemutste bulgaar genaamd Zatklo (fijne naamgeving zat…) kwam ons ophalen. Een echte showman en eentje die wist waar het gaspedaal zat Met een enigzins onverantwoorde snelheid knalden we over de Amerikaanse snelweg. Deze snelwegen zijn niet bepaald netjes onderhouden dus het hobbelt en bobbelt en met 130 klappert dat alle kanten op. We hadden direct een tour door San Fransisco. We hebben de golden gate bridge gezien, de unieke treintjes die door de straten rijden en en alle verschillende persoonlijkheden die daar door SA liepen. Heel bijzonder. Om nog meer in de stemming te komen
zette de bulgaar ook nog een cd op met onder andere ‘…And we’re going..to San Fransisco!’ of het nummer van The Godfather. Echt geweldig wat een show, maar wederom wisten we dan het voor de fooi zou zijn. Na een rit van 68 mile kwamen we in dublin aan waar het kantoortje zat van de camperservice. Hier moesten we verschillende formulieren invullen en vooral heel veel handtekeningen zetten. Het leek wel of we beroemdheden waren. Ook moesten we een instructievideo bekijken hoe we met de camper moesten omgaan. Na al het papierwerk en de video liepen we naar de camper om deze te controleren op schade, de verschillende dekens aan te nemen etc etc. Pas om half 3 smiddags konden we dan eindelijk vertrekken. Een halve dag weg. Wat een zonde! Maar goed.

Eindelijk konden we gaan. Direct zijn we op zoek gegaan naar een supermarkt waar we wat eten kochten, en ook een lunch voor onszelf verzorgden. Daarna hebben we de vindy of tomtom aangezet en hebben we onze koers gezet richting Yosemite Natural Park. Yosemite is een extreem groot natuurpark. Het is een groot dal gevormd door gletsjers. Dit park is te bereiken via een pas die rechtstreeks door dit gebied loopt. Daar gaan we ook op zoek naar grote watervallen. Het word in ieder geval weer een lange reis Toen we vanochtend wakker werden, was het echt extreem koud. Iedereen had wel last van een drupneus, ijskoude voeten en er waren niet genoeg kleren om aan te trekken. Echt heel koud dus. We staan op een camper camping die aan de highway 120 ligt. Ik ben erg benieuwd naar vandaag. We hebben een heel stuk gelopen naar de watervallen. Dit was wel heel zwaar en we hebben dan de watervallen ook niet direct bereikt. We zagen wel 1 van de watervallen op een afstand. Daarna zijn we weer omgedraaid en verder gereist. we vermaken ons in ieder geval prima. Toen we bijna door de pas waren viel ons op dat de auto’s die ons tegemoed reden onder de sneeuw en ijs zaten. Aangekomen bij de ingang van de pas werden we gevraagd om te draaien aangezien de sneeuw te gevaarlijk zou zijn om door heen te rijden. We hebben toen besloten om de camper langs de kant
te zetten en lekker wat worstjes te bakken. De sneeuw werd er niet minder op. In tegendeel. Het werd een stuk erger. Al gauw kwam er een dikke Ford F150 die ons mede deelde dat we later per escort(samen met nog een tigtal auto’s) naar beneden begeleid zouden worden omdat de pas voorlopig niet meer open zou gaan. Best wel tricky, want met een camper zonder four wheel drive is het natuurlijk een stuk lastiger dan met een auto die het wel bezit. Gelukkig is het allemaal goed verlopen en na een poos waren we dan eindelijk beneden. Na deze tegenslag hebben we weer een camper staplaats opgezocht en hebben ons daar gesetteld. 

De volgende dag zijn we naar de Sequoia National Park geweest. Hier hebben ze de dikste bomen van Amerika staan en waarschijnlijk ook wel van de rest van de wereld(zie foto’s). Echt ongelovelijk hoe dik de bomen waren. We hebben deze bomen uitgebreid bekeken, gevoeld enzovoort. De bomen bestonden uit een hele zachte schors. Iets wat je niet verwacht van een enorme kolosale boom maar goed. Een heel avontuur. Zowel de reis heen als terug. We moesten hiervoor een berg op die wel geteld 7000 fot bedraagde(dat is iets van 3500 meter). Affijn, de heenreis was snel en vlot ondanks de klim van bijna twee uur. De terugreis, die zich voortzette via de andere kant van de berg was een stuk minder fijn aangezien het hele krappe bergwegen waren die enorm slingerde. Aangezien ik hier totaal niet tegen kan in de auto
was dit een stuk minder. Een beetje bleek ben ik dan ook uit de auto gestapt toen we een restaurantje vonden. Een typisch Amerikaans restaurant waar de obers er uitzien als echte hillie billies Ondanks de bijzondere gewaarwordingen was het eten voortreffelijk. Een American Pizza was dan ook als een stuk beton in de maag maar smaakte super. We mochten de camper bij het restaurant plaatsen om hier te overnachten. Weer een nacht te gaan met uiteraard weer de kou. Morgen wordt de reis voortgezet richting de death valley. Op naar de warmte

Tot de volgende update! Foto’s komen zodra we een punt vinden waar we kunnen internetten want via de dongel is nogal duur

Dus wat gaan we allemaal doen?! Zijn jullie vast benieuwd naar. Nou hier het programma:

• We vliegen aanstaande woensdag om 12:10 richting het altijd levendige Amerika. We vliegen via Cincinetti naar San Fransisco! Daar komen we om 18:37 lokale tijd aan!
• Aangekomen in SF gaan we lekker genieten van onze avond. Een hapje eten en maybe wat sightseeying.

• Donderdag gaan we om 09:00 de camper opzoeken en beginnen we met onze trip die ons gaat leiden door de Death Valley op naar het bruisende Las Vegas waarna we doortoeren naar Los Angeles. Ondertussen gaan we een ghost town opzoeken, de grand canyon en nog die plek met al die rode (oker) rotsen. Ook gaan we een plek bezoeken met van die super bomen waar je doorheen kan rijden (onderdoor)!

• We hopen na 10 dagen in LA aan te komen waar we dan nog 5 hele dagen vertoeven. Lekker sightseeying, de toerist spelen Je weet toch! Maar goed, bij het zien van de kaart van Amerika en de afstand die we moeten overbruggen kon het nog wel eens wat minder worden



• We vliegen met veel pijn in ons hartje dan weer op 25 oktober om 06:30 al weer terug naar NY. Vanuit daar gaan we onze trip dan weer voortzetten naar Schiphol…brrr! Daar moeten we als het goed om 06:30 lokale nederlandse tijd aankomen…dan nog een trip met de trein en dan hopen we rond 12 uur smiddags weer een beetje bij te komen van de JETLAG

Een erg druk maar bruisende weken gaan we tegemoet! Ik probeer gedurende de reis uiteraard wat blogs te schrijven en misschien wat foto’s in een inetshop! En anders kom ik het jullie over 2,5 week in geuren en kleuren vertellen!

Met nog een paar dagen in het zicht komt het ontzettend dicht bij. Amerika. We starten onze reis met de trein naar Schiphol gevolgd door een twaalf uur durende vliegtrip. Daarna lekker relaxen in een Hilton hotel waarna we de volgende dagen onze weg met een camper zullen vervolgen van San Fransisco door de Death Valley naar Viva Las Vegas waarna we als eindbestemming Los Angeles hebben.

Ik heb er echt zoveel zin in!